เกือบสิบปีที่ข้าพเจ้าโบยบินอยู่ในดินแดนตักสิลานคร ที่ใครหลายคนเรียกติดปากว่า มหาวิทยาลัยภูธร นั่นหมายถึงมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เมืองแห่งการศึกษา เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาลที่มีนักศึกษามากที่สุดในประเทศ ทำให้ข้าพเจ้าตั้งคำถามกับตนเอง ว่า นี่คือ มหาวิทยาลัยที่ใครต่อใครใฝ่ฝัน หรือ ตลาดซื้อขายใบปริญญา

ใครหลายคนที่เดินผ่านเข้ามาแล้วกลายเป็นเพียงผู้พเนจรเพียงเดินผ่าน หลายคนมีคัมภีร์เล่มเล็กออกไป คัมภีร์ที่มีค่าเท่าผืนนาหลายผืน แต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าทุกคนปรารถนาอยากได้มัน เพื่อต่อสู้กับโลกมนุษย์อันกว้างใหญ่นี้

ยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ยุคที่สังคมแหลกเหลวขึ้นทุกวัน ระบบเจ้าขุนมูลนาย ผู้มีนามสกุลใหญ่โตเท่านั้นถึงยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผย คนที่มีความสามารถถูกกลืนโดยระบบเส้นสาย  

ในค่ำคืนที่เงียบสงบ สายตากวาดไปโดยรอบ พลันฉุกคิดเรื่องราวเหลวไหล หากข้าพเจ้าโยนก้อนหินไปตกศีรษะใครสักคนที่ข้าพเจ้าไม่รู้จัก ไม่ว่าจะโยนไปทิศทางไหน ต่างก็พบบัณฑิตเกลื่อนกลาดไปทั่ว แต่จะมีสักกี่คนกันเล่าที่มีงานการที่ดีทำโดยไม่ใช้ระบบโอ้อวดนามสกุล

อีกนานแสนนานเท่าไหร่ที่ประเทศนี้จะพัฒนาได้เล่า หากยังมีมนุษย์ที่ปฏิบัติตนเยี่ยงนี้อยู่

ฤดูฝนย่างกรายเข้ามาอีกรอบ คนที่บ้านคงง่วนอยู่กับผืนนาอันเป็นที่รัก ข้าพเจ้าหลับตาฝันเห็นท้องทุ่งเขียวขจี

 

รอยเท้าการเดินทาง

posted on 02 Dec 2008 09:09 by regency

 

ความทรงจำเมื่อครั้งเยาว์วัย

 

สำนึกห้วงใจถวิลหา

 

ภายในเสี้ยวคำนึงกาลเวลา

 

ตัวเรานั้นเกิดมาเพื่อสิ่งใด

 

การเดินทางหมางเมินเผชิญโลก

 

นัยน์ตาทุกข์ใจโศกเป็นไฉน

 

เสียงร่ำร้องหมองหม่นปนเปไป

 

หยุด...นิ่งภายในภาวนา

 

ในคืนค่ำน้ำตาพาสะท้อน

 

พึงอาวรณ์สมมาตรปารถนา

 

ก้มหน้าพร้อมยอมรับกับชะตา

 

ทุกข์สุขนำพาสิ่งใดกัน

 

ซ่อนเร้นส่วนลึกความรู้สึก

 

ในสำนึกความจริงใช่ความฝัน

 

เกิดเพื่อพบพลัดพรากเพื่อผูกพันธ์

       

ครั้งหนึ่งชีวิตฉันคือตัวตน

บทกวีไม่มีชื่อ

posted on 18 Aug 2008 11:21 by regency

แม่     สองกรก้มกราบคุณมารดา

 

โขง   ใหลลงสู่ธารารินใหล

 

แสง   จันทร์สาดส่องทุกวันวัย

 

โสม   สมุนไพร ยาบำรุง