เดินทางใต้ดวงตะวัน

                    

เกือบสิบปีที่ข้าพเจ้าโบยบินอยู่ในดินแดนตักสิลานคร ที่ใครหลายคนเรียกติดปากว่า “มหาวิทยาลัยภูธร” นั่นหมายถึงมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เมืองแห่งการศึกษา เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาลที่มีนักศึกษามากที่สุดในประเทศ ทำให้ข้าพเจ้าตั้งคำถามกับตนเอง ว่า นี่คือ มหาวิทยาลัยที่ใครต่อใครใฝ่ฝัน หรือ ตลาดซื้อขายใบปริญญา

ใครหลายคนที่เดินผ่านเข้ามาแล้วกลายเป็นเพียงผู้พเนจรเพียงเดินผ่าน หลายคนมีคัมภีร์เล่มเล็กออกไป คัมภีร์ที่มีค่าเท่าผืนนาหลายผืน แต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าทุกคนปรารถนาอยากได้มัน เพื่อต่อสู้กับโลกมนุษย์อันกว้างใหญ่นี้

ยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ยุคที่สังคมแหลกเหลวขึ้นทุกวัน ระบบเจ้าขุนมูลนาย ผู้มีนามสกุลใหญ่โตเท่านั้นถึงยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผย คนที่มีความสามารถถูกกลืนโดยระบบเส้นสาย  

ในค่ำคืนที่เงียบสงบ สายตากวาดไปโดยรอบ พลันฉุกคิดเรื่องราวเหลวไหล หากข้าพเจ้าโยนก้อนหินไปตกศีรษะใครสักคนที่ข้าพเจ้าไม่รู้จัก ไม่ว่าจะโยนไปทิศทางไหน ต่างก็พบบัณฑิตเกลื่อนกลาดไปทั่ว แต่จะมีสักกี่คนกันเล่าที่มีงานการที่ดีทำโดยไม่ใช้ระบบโอ้อวดนามสกุล

อีกนานแสนนานเท่าไหร่ที่ประเทศนี้จะพัฒนาได้เล่า หากยังมีมนุษย์ที่ปฏิบัติตนเยี่ยงนี้อยู่

ฤดูฝนย่างกรายเข้ามาอีกรอบ คนที่บ้านคงง่วนอยู่กับผืนนาอันเป็นที่รัก ข้าพเจ้าหลับตาฝันเห็นท้องทุ่งเขียวขจี

 

 

ความทรงจำเมื่อครั้งเยาว์วัย

 

สำนึกห้วงใจถวิลหา

 

ภายในเสี้ยวคำนึงกาลเวลา

 

ตัวเรานั้นเกิดมาเพื่อสิ่งใด

 

การเดินทางหมางเมินเผชิญโลก

 

นัยน์ตาทุกข์ใจโศกเป็นไฉน

 

เสียงร่ำร้องหมองหม่นปนเปไป

 

หยุด...นิ่งภายในภาวนา

 

ในคืนค่ำน้ำตาพาสะท้อน

 

พึงอาวรณ์สมมาตรปารถนา

 

ก้มหน้าพร้อมยอมรับกับชะตา

 

ทุกข์สุขนำพาสิ่งใดกัน

 

ซ่อนเร้นส่วนลึกความรู้สึก

 

ในสำนึกความจริงใช่ความฝัน

 

เกิดเพื่อพบพลัดพรากเพื่อผูกพันธ์

       

ครั้งหนึ่งชีวิตฉันคือตัวตน

แม่     สองกรก้มกราบคุณมารดา

 

โขง   ใหลลงสู่ธารารินใหล

 

แสง   จันทร์สาดส่องทุกวันวัย

 

โสม   สมุนไพร ยาบำรุง