เสียงร่ำไห้ที่ไม่มีใครได้ยิน
posted on 21 Jul 2008 19:39 by regency
มือไกวเปลหลานสาวผิวขาวผ่อง
นัยตาจ้องกล่อมเพลงบรรเลงหวาน
หลับเสียเถิดหนูน้อยค่อยคืบคลาน
ผ่านห้วงกาลเวลาแห่งคืนวัน
พ่อกับแม่ของเจ้าเขาทิ้งลูก
เหลือเพียงความพันผูกที่โศกศัลย์
เด็กน้อยเอยอยู่กับแม่แค่เพียงครรภ์
ใจนึกหวั่นวันหน้าเป็นอย่างไร
เพลงชราแผ่วซ้ำทำนองโศก
ย้ำประโยคปริศนาชายคาสมัย
ปลาตะเพียนเขียนแต่งหยุดแกว่งไกว
เคยกล่อมนอนก่อนลาไกลไม่เหลียวแล
โลกทัศน์รัตติกาลสังขารร่วง
คิดคำนึงหวงห่วงเป็นแน่วแน่
มีสักวันเมื่อไหร่ความฝันแปร
เจ้าจะร้องงอแงให้ใครฟัง
edit @ 24 Jul 2008 20:09:26 by ภูริ
เป็นความผูกพันธุ์ที่อบอุ่น
แต่ทำไมถ฿งเศ้ราอย่างนี้ล่ะเง้อ...
#1 By ^_poomapooma_^ on 2008-07-22 15:17